Als beginpunt van onze geschiedenis noemen we 1992. In dat jaar vond een gesprek plaats van het Moluks Theologisch Beraad met ds. Rudy Polanen van de Evangelische Broedergemeente in het Hendrik Kraemer Instituut in Oegstgeest. Het HKI stond in die tijd onder leiding van ds. Hans Visser. De ontmoeting tussen Molukse theologen, waaronder ds. Otto Ruff en ds. Verry Patty, met ds. Polanen leidde over en weer tot veel herkenning. Problemen en uitdagingen die speelden bij de Molukse kerken, kwamen ook voor bij de EBG met haar Surinaamse achtergrond.

Die onderlinge herkenning leidde tot het initiatief om te komen tot een ‘Platform van niet-inheemse kerken’. Bij het initiatief om te komen tot de oprichting van dit platform waren de Contactcommissie Molukse en Nederlandse Kerken - initiatiefnemer van het Moluks Theologisch Beraad -, de daarin vertegenwoordigde Molukse Kerken GIM en NGPMB, ds. Polanen van EBG, en het Hendrik Kraemer Instituut betrokken. Zij zorgden voor verbreding van het initiatief door ds. Rudy Budiman van de GKIN bij de plannen te betrekken. Zo ontstond een groep ‘pionierende’ kerken (GIM, GKIN, EBG en via de Commissie Contact Molukse en Nederlandse Kerken ook de zogenaamde ‘Samen op Wegkerken’) die gestalte gaven aan dit initiatief. 

Vrij snel daarna organiseerde het platform-in-oprichting een bredere bijeenkomst plaats, waaraan twintig verschillende niet-westerse kerkgenootschappen en christelijke groepen deelnamen. Ook toen was er veel herkenning, niet alleen met betrekking tot problemen en uitdagingen, maar ook op geloofsgebied. De deelnemers ervoeren eenheid in Christus, over de grenzen van taal en cultuur heen. Ook deelden zij de behoefte om samen met autochtone christenen na te denken over de verkondiging van het evangelie in Nederland.   

Zo ontstond het Platform van Niet-Inheemse Kerken in Nederland, dat zich ten doel stelde om ‘contacten te leggen en te versterken tussen niet-inheemse kerken in Nederland onderling en met de inheemse kerken, behulpzaam te zijn bij het oplossen van allerlei praktische problemen en hulp te bieden op het gebied van toerusting en vorming en op het gebied van uitwisseling van geloofservaringen en spiritualiteit.’ 

In 1997 maakte het platform plaats voor de vereniging Samen Kerk in Nederland (SKIN). SKIN is het Engelse woord voor huid. Onze huidskleur kan verschillend zijn, maar wij delen hetzelfde christelijke geloof. Tevens geeft de naam Samen Kerk in Nederland de doelstelling aan: samen – ieder vanuit de eigen achtergrond en identiteit – willen wij gestalte geven aan het kerk-zijn in Nederland.  

In 2020 is de vereniging omgezet in een stichting.